Nico Vaerewijck

Selected works 2019Selected works 2018BiographyPublicationsGroup & Solo showsText Expo 2019Text Expo 2018
Nico Vaerewijck (BE)
1977
Lives and works in Eksaarde, Belgium
Prices & Awards
-2008 Nominated International Art Price Hoppeland
-2012 Laureate Legaat Hulstaert
-2013 Nominated Belfius Art 2013
Education:
-1999-2006 SASK Sint Niklaas
-2008-2015 SASK Sint Niklaas
-2017 Docent schilderkunst vrije academie Gent
2013 Belfius Art catalogue
2013 2013 Kunstletters
2013 (H) Art #118
2014 (H) Art #127
2015 (H) Art #143
2015 Arture #3 Catalogue
2015 fIRST Catalogue
2016 BAD times, B.A.D. Belgium art & design event paper
2016 Untitled, portfolio
2017 Between earth & Heaven catalogue
2017 18de Biennale van de Hedendaagse kunst catalogue
2017 The New Indian Express, interview
2017 Artcouch, interview
2005 ‘T Ey, Belsele (Solo), Belgium
2008 Exhibition International Art Price Hoppeland, Poperinge, Belgium
2012 Vierkante Zaal SASK Sint Niklaas, Belgium
2013 Exhibition Belfius Art 2013, Brussels, Belgium
2013 Exhibition Laureaat Hulstaert (nominees 2012), Belgium
2013 Gallery Navart, St. Niklaas (Solo), Belgium
2014 Galerie S&H de Buck, Ghent, Belgium
2014 Sinart, St. Niklaas, Belgium
2014 ARTSPACE XL, Brussels, Belgium
2014 Atelier C, Museum M, Leuven, Belgium
2014 Quartier A, Aalst, Belgium
2015 PAK Gistel,Group show, Belgium
2015 ARTURE #3, Ressegem, Belgium
2015 KUNST VOOR NEPAL, Kunstencentrum Vooruit vzw, Ghent, Belgium
2015 FIRST, Brussels ( Bowling Fine Arts), Belgium
2015 BOZAR DE ‘L ABATTOIR, Sambreville, Belgium
2016 Galerie S&H de Buck, Ghent, Belgium
2016 B.A.D. Belgium Art & Design, Ghent, Belgium
2016 TIG #4, Ghent, Belgium
2016 Galerie Martin van Blerk. ATC, Antwerp, Belgium
2016 Die kunstgalerie, Köln (Cologne), Germany (Solo)
2016 De Filatuur Arture, Knocke, Belgium
2016 Galerie Martin van Blerk, Antwerp (Solo), Belgium
2016 Flipside, Eindhoven,The Netherlands
2016 De Filatuur, Brussels (Solo), Belgium
2016-2017 Kochi Muziris biennale, represented by Anubhti, Kochi, India
2017 Galerie 10A, Otegem, Belgium
2017 PAK, Bruges, Belgium
2017 De Wasserij, Lokeren, Belgium (Solo)
2017 18de Biennale van de Hedendaagse kunst, Aalter, Belgium
2017 Galerie 10A, Through the nothern districts, Duo with Sigrid Tanghe, Otegem, Belgium
2017-18 96@vierkantezaal.kwk (KWSK), Eindejaarstentoonstelling Koninklijke Wase Kunstkring, Vierkante Zaal St.-Niklaas, December 2017
2017 Altes-Pfandhaus, duo with Call me Frank, Cologne, Germany
2018 B.A.D. Belgium art & design (Solo booth), Ghent, Belgium
2018 139 X NOTHING BUT GOOD ,exhibition, PARK Tilburg, The Netherlands
2018 Faces

Ogenschijnlijk, binnenin het medium van de schilderkunst, lijken de oeuvres van Nico Vaerewijck en Kobe De Peuter elkaars antipode te zijn. Maar in feite belichten de kunstenaars 2 zijden van dezelfde medaille. Een rode draad die Vaerewijck doorheen de vorming van zijn brede beeldtaal heeft geweven, behelst een delicate meditatie omtrent de menselijke aanleg tot een nostalgische, soms Dionysische, vertekening van het verhaal van zijn verleden tot heden. De herinnering als een verslag in een serie zorgvuldig geselecteerde snapshots, waarbij de context in de schemer verdwijnt van het overbelichte subject; of de waarneming a posteriori waarin het gekozen onderwerp in een onnatuurlijke gloed naar voren treedt. Het pad doorheen De Peuters oeuvre is een bespiegeling van onze gerationaliseerde, Apollinische projecties op het heden en de toekomst. Nauwlettend bouwt hij een verslag op van de omgeving (van architectuur tot de virtualiteit) die we voor onszelf construeren als een geïdealiseerd zelfportret; een fijnbesnaarde contemplatie omtrent de beeldtaal die het geloof in vervolmaking dat in de grondregels van de samenleving verscholen ligt, hanteert.“The Medium is the Message.” Het vluchtige nu is het door de tijd reizende raakvlak tussen de 2 kunstenaars, wiens stijl, uitvoering en toets reeds op zich, als in een donkere spiegel, een commentaar leveren op het narratief waarin we deze reis reduceren. Het betreft hier geen dialoog, maar een monoloog in 2 hoofdstukken.Om dit te accentueren demonstreren beide kunstenaars geen afgelijnde reeks in een gesloten concept, maar een fragmentarische blik in hun werk beschouwd als een ontwikkeling, in hun oeuvre als een organische groei.

One’s life may seem ordinary to people: that’s fine

De titel van deze solotentoonstelling doet spontaan denken aan de bekende prent van pop art kunstenaar Richard Hamilton. ‘Just what is it that makes today’s homes so different, so appealing?’ van 1956 is nog nooit zo actueel geweest. Waar Hamilton de nieuwe consumptiegoederen en lichaamscultus (nogal letterlijk) ‘uitstalt’ en tegelijkertijd omarmt, zal Vaerewijck een verwante thematiek eerder bekritiseren en in vraag stellen. Vaerewijcks oeuvre volgt consequent een maatschappijkritische tendens. Het onder de loep nemen van censuur, ondemocratische systemen en uitbuiting keren regelmatig terug. De belemmering van de vrijheid schemert ook door in zijn recent oeuvre. We denken allemaal vrije wezens te zijn, terwijl we onszelf te kijk zetten op de sociale media. Op elke hoek van de straat worden we begluurd door camera’s. Big Brother als houvast om de alomvattende angst te controleren, maar die ons tegelijk beperkt in onze vrijheid en privacy. Dit voyeuristisch camerastandpunt vertaalt zich in de ietwat gedeformeerde compositie waarin de figuren zich bevinden. Als kijker wordt je meegezogen in een ongemakkelijk kader, waar herkenning en mysterie elkaar voortdurend afwisselen. De op het eerste zicht banale beelden van een vrouw, man, kind, auto, vaas met bloemen, verjaardagsfeest en het zonnebaden, doen ons heel snel denken aan de snapshots op Instagram en Facebook. Het etaleren van onze dagelijkse bezigheden, gemaskeerd door een zonovergoten filter, verbloemt dikwijls een ordinair bestaan of een onbestemd verlangen. Het vluchtige karakter vertaalt zich enerzijds in de fotografische, soms filmische stills in zijn werk, en anderzijds in de suggestieve schildertoets die balanceert tussen abstractie en figuratie. Het mooie plaatje wordt abrupt doorbroken door een portie vinnige ‘drippings’. Alle emotie en identiteit wordt dichtgeslibd door het neo-fauvistisch coloriet van de kunstenaar. Niet alleen felle kleuren, maar ook het gebruik van veel witte verf zorgt voor een sprankelende saturatie die vanuit het doek zelf lijkt te komen. Zoals een frescoschilder valt hij het doek nat in nat aan. Intuïtief en impulsief komen de beelden in sneltempo op het doek te staan. Het individualisme dat men zo nodig wil prediken, wordt bij deze in één schilderstrek van de kaart geveegd. Onze nietigheid wint wederom het pleidooi. Het vervaagt tot suggestie en maakt het vanaf dit punt mogelijk om de kijker uit te nodigen zelf de plaat in te vullen.

Annelies Van Wetteren