The Medium is the Message

Ogenschijnlijk, binnenin het medium van de schilderkunst, lijken de oeuvres van Nico Vaerewijck en Kobe De Peuter elkaars antipode te zijn. Maar in feite belichten de kunstenaars 2 zijden van dezelfde medaille.

Een rode draad die Vaerewijck doorheen de vorming van zijn brede beeldtaal heeft geweven, behelst een delicate meditatie omtrent de menselijke aanleg tot een nostalgische, soms Dionysische, vertekening van het verhaal van zijn verleden tot heden. De herinnering als een verslag in een serie zorgvuldig geselecteerde snapshots, waarbij de context in de schemer verdwijnt van het overbelichte subject; of de waarneming a posteriori waarin het gekozen onderwerp in een onnatuurlijke gloed naar voren treedt.

Het pad doorheen De Peuters oeuvre is een bespiegeling van onze gerationaliseerde, Apollinische projecties op het heden en de toekomst. Nauwlettend bouwt hij een verslag op van de omgeving (van architectuur tot de virtualiteit) die we voor onszelf construeren als een geïdealiseerd zelfportret; een fijnbesnaarde contemplatie omtrent de beeldtaal die het geloof in vervolmaking dat in de grondregels van de samenleving verscholen ligt, hanteert.

“The Medium is the Message.” Het vluchtige nu is het door de tijd reizende raakvlak tussen de 2 kunstenaars, wiens stijl, uitvoering en toets reeds op zich, als in een donkere spiegel, een commentaar leveren op het narratief waarin we deze reis reduceren. Het betreft hier geen dialoog, maar een monoloog in 2 hoofdstukken.

Om dit te accentueren demonstreren beide kunstenaars geen afgelijnde reeks in een gesloten concept, maar een fragmentarische blik in hun werk beschouwd als een ontwikkeling, in hun oeuvre als een organische groei.